ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 998 ق)، خطاط و موسیقیدان و شاعر. معروف به شهابى. وى اهل قریه‏ى سیاوشان هرات بود. پدرش مدتى كلانتر هرات بود و هنگامى كه امیر بخارا، هرات را فتح كرد، خواجه اسحاق را با خاندان به بخارا كوچ داد، كه در این سفر محمود با میرعلى هروى آشنا شد و میرعلى او را به شاگردى پذیرفت. شهابى بعد از چندى به هرات بازگشت و مورد توجه شاه حسین هراتى قرار گرفت و به همین سبب به شهابى معروف شد. محمود، پس از مدتى به بلخ رفت و در آنجا ساكن شد، و شهرت و اهمیت فراوان یافت. او هم در كتابت و هم در قطعه‏نویسى دست داشت، و در اخذ و تقلید شیوه‏ى میرعلى، هیچ یك از شاگردان میر، به پایه‏ى خواجه محمد نرسیده‏اند وى در موسیقى و شعر نیز سررشته داشت و ارغنون را نیكو مى‏نواخت. امیر خلیل قلندر هروى از شاگردان اوست. خواجه محمد در شهر بلخ وفات یافت. از آثار وى: یك نسخه «دیوان» هلالى، به قلم كتابت خوش، با رقم: «تم الدیوان... على ید العبد الفقیر محمود بن اسحاق الشهابى، فى سنه‏ى 966»؛ یك نسخه «بوستان» سعدى، به قلم كتابت خوش، بار قم: «تمت الكتاب... على ید... محمود بن اسحاق الشهابى،... بدارالسلطنه بلخ... فى شهور سنه ثمانین و تسعمائه 980»؛ یك نسخه «نفحات الانس» جامى، به قلم كتابت عالى، با رقم: «محمود الشهابى» و تاریخ 993. شش اثر دیگر وى در «احوال و آثار خوشنویسان» ذكر شده است.